پایگاه اطلاع رسانی بنیاد شهید و امور ایثارگران استان تهران

به گزارش ایثار تهران بزرگ، اینجا نقطه‌ی تلاقی اشک و حماسه بود؛ جایی که خدمت رنگِ قداست گرفت. در روزهایی که بغضی سنگین گلوگاهِ آزادگان جهان را می‌فشرد و خیابان‌ها، میزبانِ قدم‌های استوارِ مردمی بودند که برای وداع با رهبر شهید خود به میدان آمده بودند، موکب «سلام شهید» جلوه‌گاهِ عهدِ دوباره با آرمان‌های انقلاب و مقاومت شد.

خادمینِ این موکب که به همت اداره کل بنیاد شهید و امور ایثارگران برپا شده بود، نه تنها با آب و طعام، که با جان و دل به استقبال عزاداران رفتند. هر استکان چای که به دست زائری داده می‌شد، لبیکِ خاموشی بود به راهِ سرخی که رهبر شهیدمان با خون خویش امتداد بخشیده بود.

برافراشتن خیمه عشق

پیش از طلوع آفتابِ روز وداع، خادمین موکب «سلام شهید»، با سینه‌هایی مالامال از اندوه و ارادت، پرچم‌های سیاه و منقش به نام سیدالشهدا (ع) را برافراشتند. اینجا هر کس به شوقِ خدمت به عزادارانِ رهبر شهید، سر از پا نمی‌شناخت. لباسِ خدمت در این موکب، ردای فخر و احترامی بود که بر قامتِ پاسدارانِ حریم ایثار نشسته بود.

ضیافتی به وسعت دل‌های داغدار

دستانِ پینه‌بسته پدران شهدا و جوانانِ برومند بنیاد شهید در هم گره خورد تا کامِ تشییع‌کنندگانِ خسته، تازه شود. در موکب «سلام شهید»، نذری‌ها تنها جسم را سیراب نمی‌کردند؛ بلکه حرارتی از جنس همبستگی و ادامه‌ی مسیرِ رهبر شهید را در رگ‌های این سیلِ خروشانِ انسانی جاری ساختند.

اشک‌هایی که بذر حماسه شدند

در لابه‌لای خدمت‌رسانی، لحظاتی بودند که بغضِ خادمان در فراقِ رهبر و مقتدای شهیدشان می‌شکست. اما در مکتب ما، اشک نشانه ضعف نبود؛ اشکِ بر شهید، سیلابی بود که کاخ ستمگران را ویران می‌کرد. حضور پررنگ خانواده‌های معظم شهدا و جانبازان در کنار خادمین اداره کل بنیاد شهید، تصویری روشن از این حقیقت بود که: «این راه، بی‌رهرو نماند.»

امتدادِ یک عهد ابدی

مراسم بدرقه به پایان رسید و پیکر مطهر رهبر شهید در آغوش خاک آرام گرفت، اما گویی رسالتِ موکب «سلام شهید» و خادمانِ آن تازه آغاز شده است. اداره کل بنیاد شهید و امور ایثارگران، با برپایی این خیمه‌گاهِ حسینی، بار دیگر نشان داد که تا جان در بدن و خون در رگ‌هاست، پاسدارِ حریم ولایت و خادمِ خانواده‌ی بزرگ ایثار و شهادت باقی ماند.